fbpx

Vrijer dan dit zou het niet worden zou je denken. Afgestudeerd, een backpack en een enkeltje naar de andere kant van de wereld om ultieme vrijheid te ervaren. En toch vond ik het lastiger dan ik had verwacht.

Ik voelde me gevangen

Tijdens mijn studie pedagogiek heb ik mij altijd een soort van gevangen gevoeld. Ondanks dat ik zelf voor deze studie heb gekozen en de studie zelf echt heel leuk vond, waren er altijd mindere momenten. Deze mindere momenten waren vaak de momenten waarin ik veel met mijzelf aan de slag moest. De momenten waarin ik trainingen kreeg over onderwerpen die bij mij persoonlijk iets triggerde. De momenten waar ik eerder nooit aandacht aan had geschonken. Kortom, de dingen waar ik het moeilijk mee had. 

Een studie is niet niks. Je hebt verplichte colleges, werkgroepen en opdrachten waar je aan moet voldoen. En ondanks dat onze grote vriend DUO ons iedere maand een handje helpt, is het voor mij altijd vanzelfsprekend geweest om naast mijn studie te werken. Op deze manier kon ik de maandelijkse kosten betalen. De verplichting van school, het werken en daarnaast ook nog willen sporten en een sociaal leven willen hebben vraagt veel van een mens. Ik wilde zo graag alle ballen hoog houden, dat ik mij vaak gevangen heb gevoeld in alles wat maar moest. Natuurlijk heb ik zelf voor een studie pedagogiek gekozen en wilde ik dit echt 100% helemaal zelf. Maar een diploma komt niet voor niets aanwaaien. Daar moet je iets voor doen. 

Hoe ik aan al die toffe reisfoto’s kwam?

De reden dat ik om de haverklap fijne reisfoto’s op mijn instagram plaatste, was niet omdat het leven mij altijd zo makkelijk af ging. Want vooral tijdens mijn studie, waarin ik mij zo gevangen heb gevoeld in alles wat ‘moest’ om mijn grotere doel te behalen, hunkerde ik naar vrijheid. Vrijheid om te gaan en te staan waar ik maar wilde. Vrijheid waar niemand iets van mij wilde of verwachtte. Niemand die op dat moment op mij rekende. De vrijheid om mijn eigen keuzes te kunnen maken. En ik wist dat reizen mij het gevoel van vrijheid gaf, dus werkte ik naast mijn studie éxtra hard om deze reizen te kunnen bekostigen. Sommige mensen verklaarden mij voor gek. Maar ik was zo gebrand op het kunnen reizen, op het kunnen ervaren van ultieme vrijheid, dat ik daar veel vrije tijd voor opgaf. Keihard werken omdat ik een groter doel voor ogen had: het reizen én het gevoel van ultieme vrijheid ervaren.

Afgestudeerd, ultieme vrijheid, wat wil ik nog meer?

En nu, nu ben ik afgestudeerd, diploma op zak en klaar om de wijde wereld in te trekken zou je denken. Maar die vrijheid waar ik jaren naar gehunkerd heb, is toch lastiger dan ik had gedacht. Want ondanks dat ik altijd opzoek was naar vrijheid, heb ik het toch ook ergens wel veilig gevonden om mij ergens aan vast te kunnen klampen. Ik vond het fijn om ergens controle op te kunnen uitvoeren en ervoor zorgen dat zaken goed verliepen. En nu ik die ultieme vrijheid heb, heb ik geen idee waar te beginnen. Die ultieme vrijheid geeft mij nu op sommige momenten zelfs stress. Stress kan niet het juiste gevolg zijn van datgene waar ik jaren naar gehunkerd heb. En juist dat zette mij aan het denken. Want waarom wilde ik ook alweer die ultieme vrijheid? Waarom werd ik daar zo gelukkig van? En hoe gebruikte ik die reismomenten met het gevoel van ultieme vrijheid om mijzelf vervolgens weer te binden aan de dingen die ‘moesten’ gebeuren om mijn uiteindelijke doel te behalen? 

Wat ik nu écht van ultieme vrijheid vind?

Conclusie: ik vind het eigenlijk gewoon doodeng om die ultieme vrijheid nu écht te ervaren. Ik ben volledig op mijzelf aangewezen, kan gaan en staan waar ik maar wil. Niemand de op mij rekent of niemand die ergens op mij wacht. Dit klinkt bijna als een sad story, maar dit was precies wat ik wilde en waar ik heel lang naar verlangde. Voordat ik vertrok had ik de neiging om allerlei dingen vast te gaan leggen, want die ultieme vrijheid voor onbepaalde tijd vond ik écht doodeng. Maar ik wilde een challenge met mijzelf aangaan. Ik, de grootste controlfreak ever, ging namelijk precies doen waar ik al die jaren naar gehunkerd heb: mijn hart volgen. 

Doodeng vond ik het. En nog steeds vind ik het doodeng. Ik neem vooral de tijd om dingen uit te zoeken, dingen op te schrijven, neem bepaalde overtuigingen onder de loep, deel mijn twijfels met vrienden en probeer beetje bij beetje mijn comfortzone te vergroten en mijn hart te volgen. Want in het doolhof van je denken, kent alleen je hart de juiste weg. 

Liefs,

Chantal